Wat later dan normaal ging de wekker vanochtend. Gisteravond heb ik, tegen mijn voornemens in, toch de eerste etappe van de Vuelta bekeken. Een ploegentijdrit in de schemering, omdat er anders waarschijnlijk in Sevilla niemand langs het parcours had gestaan. Voor- en nadelen zijn vast goed afgewogen door de organisatie, maar als ik al niet fit genoeg ben om op tijd uit bed te komen... Voor de renners en het personeel is zo'n nachtelijk avontuur een aanslag op het toch al moeilijke en zware ritme van een etappekoers. Het zou zomaar eens kunnen dat vandaag de eerste aanvallers de vrije baan krijgen van de collega's, zodat de eerste uren van de koers worden gebruikt om bij te komen van de nacht.

Tijdens het kijken naar de ploegentijdrit, voelde ik me opnieuw toch wat ongemakkelijk. Hoe langer ik thuis zit, des te groter lijkt de afstand tussen het peloton en mij. Direct na terugkomst uit de Ronde van Californië, eind mei, voelde ik vooral de opluchting van even niet meer te 'moeten'. Eigenlijk vanaf het begin van 2010, al in Australië, wist ik dat de winterperiode mijn blessure niet had opgelost. We hadden gehoopt dat met de nodige rust het lichaam zichzelf zou 'resetten' en de eventuele overbelasting door een zwaar seizoen 2009 zou oplossen. Helaas lukte dat niet en de gevolgen zijn bekend. Het plezier in het fietsen was ook ver te zoeken en toen ik eind mei rust voorgeschreven kreeg, was ik blij dat ik de fiets kon laten staan... ik had het even helemaal gehad!

Toen een maand later de diagnose werd gesteld en een revalidatie-traject werd bepaald, kon ik nog niet helemaal inschatten hoe lang drie maanden zonder fiets zouden duren. De teleurstelling over het missen van de Dauphine, NK's en de Tour waren ondergeschikt aan het feit dat er eindelijk een oorzaak voor al mijn klachten kon worden aangewezen. Het vinden van een oorzaak is het begin van de wederopbouw.

Natuurlijk heb ik tijdens de Tour weleens gebaald dat ik er niet bij was, ook omdat onze ploeg het zo goed deed. Maar ik keek toch meer en neutraler dan ik van tevoren had gedacht. De liefhebber in mij won het van de teleurgestelde renner. Ondertussen was ik stap voor stap ook bezig met een stuk revalidatie-therapie en ik zag mezelf vooruit gaan.

Nu, een dikke maand na de Tour, merk ik dat het 'missen van' is omgeslagen naar 'verlangen naar' de fiets. Niet meer terugkijken, maar vooruit! Ik kijk er naar uit om op de fiets te mogen stappen, al is het maar een rondje langs het Hollandsch Diep. Ik denk al na over de training van deze winter, het volgend seizoen. Door de constante pijn die ik had, keek ik ook anders naar wedstrijden. Het is moeilijk uit te leggen hoe ik dat precies bedoel, maar ik heb in ieder geval nu weer echt zin in het wielrennen. Hoe dan ook en waar dan ook!

Deze week hoop ik een afspraak te plannen met dr. Vergouwen. Hopelijk vindt hij ook dat ik voldoende progressie heb geboekt om, voorzichtig aan, weer wat te kunnen fietsen. Een stapje vooruit, daar gaat het mij om. Ik wil en hoef ook niets te forceren, de winter is nog lang en het geduld van de ploegleiding is groot. Zolang ik maar vooruit ga is het ook op te brengen. En zolang er koers op tv is, weet ik ook precies wat ik mis. Het ongemakkelijke gevoel wat mij gisteravond opnieuw bekroop, zorgt ervoor dat ik het doel geen moment uit het oog verlies. Door het nu goed te doen, hoef ik hopelijk nooit meer honderd dagen zonder fiets.

Sevilla, een stad in het zuiden van Spanje. 43 graden, soms een beetje meer, soms een beetje minder. Dat laatste vooral 's nachts. De airco maakt dan ook serieuze overuren. Al is het wel oppassen dat we (ik en mijn kamergenoot Laurens Ten Dam) niet ziek worden. Die plotse omschakeling van zeer heet naar fris kan best nefast zijn voor de gezondheid. Misschien nog meer voor Ten Dam, want voor hem moet ik de deur dicht doen en een handdoek voor het spleetje onderaan de deur leggen, anders gaat ie vliegen. Zo mager is 'Lau'. Ik hoef geen schrik te hebben, mijn dikke pootjes kunnen niet onder de deur heen glijden.

Maar even serieus nu; ik begreep eerst niet goed waarom de openingsploegentijdrit (levert trouwens veel punten op bij het spelletje scrabble) zo laat was, rond half tien 's avonds. Totdat we hier woensdag aankwamen. Overdag is het gewoonweg niet te doen. Wanneer je het hotel buiten stapt, lijkt het wel alsof je geföhnd wordt. Nu zijn we in Belgie ondertussen heel wat gewoon, maar dit is een primeur voor mij. Om half tien fietsen is nu ook niet meteen leuk, maar het lijkt me evenwel de beste oplossing. Zondag rijden we dan richting kust. In principe zou dat al een paar dagen moeten schelen.

De Vuelta van dit jaar begint trouwens best pittig, met maandag meteen een col van eerste categorie. Niks voor mij, maar het hoeft niet slecht te zijn voor het verdere verloop van de Ronde van Spanje. Des te sneller veel man op relatief grote achterstand staat, des te sneller ontsnappingen kans maken om tot het einde te gaan. En laat nu net dat hetgeen zijn waarvoor ik hier ben. Makkelijk is dat echter niet, zo een rit uitkiezen en"zeker" meezijn. 160 renners hebben die dagen vaak hetzelfde idee. En dat is zonde.

Ik heb er echter wel zin in. Ik weet niet precies waarom, maar ik vind de Vuelta een schitterende ronde. Op een of andere manier ligt Spanje me wel. Menchov zou mijn plannen echter kunnen "dwarsbomen", al mag ik het zo eigenlijk niet noemen. Het zou een goed teken zijn voor hem, indien we ons moeten opofferen... Op kop moeten rijden. Het zou trouwens een leegte zijn die wordt opgevuld, op kop rijden voor een potentiele eindwinnaar. Enfin, we zien wel. Die twee kunnen trouwens perfect hand in hand gaan.

Verder zou ik nog even de situatie in verband met mijn toekomst willen verduidelijken. Een bondige weergave van de stand van zaken. Vooral omdat er heel wat gespeculeerd wordt én ook omdat er de laatste week al te vaak halve waarheden verschenen in de pers. Het is ondertussen geen geheim meer dat ik een aantal opties heb. Mooie opties, die me stuk voor stuk charmeren. Het huis van Quick Step bijvoorbeeld ken ik ondertussen, Saxobank is dan weer nieuw voor me, al ken ik er wel een heleboel mensen. Maar op zich doet het er niet toe of ik een ploeg al dan niet goed ken. Ik pas me makkelijk aan nieuwe situaties aan.

Het belangrijkste argument om voor een ploeg te kiezen is voor mij nog steeds het vertrouwen dat een ploeg in me heeft, en dat ik er waardering voel voor mij als renner, maar ook als persoon. Daar waar men het meest enthousiast is om met mij samen te werken (waardering + vertrouwen dus), daar ligt mijn voorkeur. In die omstandigheden functioneer ik gewoon het best. Goed voelen in je omgeving is trouwens een basisgegeven voor optimale prestaties. Op dit moment maak ik dan ook een SWOT-analyse van al mijn keuzemogelijkheden. Wanneer ik die gemaakt heb, kan ik een definitieve keuze maken...

Nick

Ik ben nu zeven weken actief aan het revalideren. Na de Ronde van Californië heb ik eerst vier weken complete rust gehouden en na mijn bezoek aan dokter Vergouwen ben ik stap voor stap begonnen met dit traject. Het revalideren bestaat momenteel uit oefeningen op de mat (coördinatie) en oefeningen met de Compex electro stimulator (kracht). Door deze combinatie proberen we mijn natuurlijke houding te verbeteren, waardoor de kans op blessures in de toekomst afneemt. Pijnvrij lopen, zitten, slapen, niesen en straks zelfs fietsen zijn het vooruitzicht en dat is allemaal lang geleden.

Gelukkig hoef ik het allemaal niet alleen te doen. Buiten de 'natuurlijke steun' van mijn vrouw, die zelf haar handen eigenlijk al vol heeft met de zwangerschap, kan ik rekenen op een team van gemotiveerde en betrokken deskundigen. Vooral met Marco Maas heb ik op dit moment veel te maken. Hij bedenkt de oefeningen en begeleid mij één of twee keer per week in zijn praktijk te IJmuiden. Om het zo draaglijk mogelijk te maken (ik mis het fietsen en 'het wielerwereldje' enorm), probeert Marco een zo'n uitdagend en afwisselend mogelijk programma samen te stellen. Het valt niet mee om twee keer twee uur per dag, op een matje in de woonkamer, aantrekkelijk te maken. Vooral niet voor iemand die gewend is dagelijks buiten en 180 op 365 dagen per jaar buiten de deur te zijn...

Maar de vorderingen zijn duidelijk zichtbaar. De eerste vier weken van het actieve proces stonden vooral in het teken van de opbouw van een stukje spierspanning aan mijn verzwakte rechterzijde. Nu gaan we bouwen aan spiermassa en spierkracht, zodat ik over een paar weken eventueel weer voldoende 'in balans' ben om te mogen fietsen. Of de ontsteking in het Si gewricht ook al verdwenen is, is moeilijk te controleren. Belangrijkste positieve indicatie is de afname van pijn en dat is duidelijk.

Verder was het een erg leuke ervaring om te gast te zijn bij de Avondetappe. 's Middags onverwacht voor co-commentator mogen spelen tijdens de tijdrit, heel bijzonder. Sowieso sta je er als renner niet bij stil hoeveel er om je heen gebeurt om het verhaal van het peloton naar de huiskamer te brengen. Buiten een fijne herinnering heeft mijn bezoek me ook nog een boek opgeleverd van Maarten Ducro. Dat ga ik nu maar eens proberen te ontcijferen, tijd zat.

Het thuis zijn laat me wel voelen hoe graag ik het wielrennen doe. En daarmee bedoel ik de complete beleving en ervaring als sportman. Door de afgelopen jaren non-stop door te gaan, besef je nu pas hoe groot de impact van dit hele gebeuren is op je dagelijks leven. Buiten dat ik ervan overtuigd ben sterker terug te komen, zal het ook gretiger zijn. Waar (vooral de laatste maanden door de pijn) verzadiging en volgzaamheid hun plekje hadden veroverd, denk ik in 2011 opnieuw als neo aan de start te staan!! Daarom ook was de opluchting groot toen er eindelijk de bevestiging was dat ik nog een jaar bij Rabobank kan blijven, ik ben er nog niet klaar mee!